Papalik tuzilmasi Papa yetakchiligida markazlashgan; papalik ma'muriyati kardinallar kengashi, Vatikan kuriyosi, episkoplar va ruhoniylar tarmog‘i bilan faoliyat ko‘rsatdi. O'rta asr Rimida Papalik hokimiyati Papalik davlatlari (VIII–IX asrlardan) orqali siyosiy kuchga aylandi. XI–XII asrlarda Gregoriy VII islohotlari investitura nizosi, ruhoniylarning mustaqilligi va sodiqlikni mustahkamladi. Ekskommunikatsiya, interdikt va Lateran soborlari yordamida Papa feodal hukmdorlar bilan muzokara va markazlashtirishni amalga oshirdi.