XII asrda qurilgan maqbaralar va madrasalarda terakotadan bezak sifatida foydalanish kuchaygan boʻlib, Samarqand atrofida joylashgan qishloqlardan olib kelingan loy va gil ishlatilgan. Meʼmorchilik obidalarida, xususan, 11-12 asrlargacha boʻlgan davrda, geometrik naqshlar, arabeska va kufiy yozuvlardan keng foydalanilgan, bu esa 200 dan ortiq turdagi naqsh elementlarining mavjudligini koʻrsatadi